20110129

Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar çok seviyorum. Bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil. Nefret daha derin bir duygu. İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile. Sadece bir yalnız kalma isteği. Öyle zamanlarım oluyor ki etrafımda en küçük bir ses, en küçük bir hareket olsun istemiyorum. Kafamda hep fikirlerim ve bitmek bilmeyen düşüncelerim olsun istiyorum. Sonra birdenbire yanımda her şeyi teker teker anlatabileceğim, beni uzun uzun dinleyecek biri olmalı diyorum. Sadece anlık bir istek oluyor bu. Ne kimseyle konuşacak ne de kılımı kıpırdatacak güç bulamıyorum kendimde.

1 yorum:

  1. Birilerinin bir yerlerde benim gibi olduğunu bilmek... İyiymiş.

    YanıtlaSil