20110719

En basitinden kendime daha hiçbir şeyi itiraf edemezken, ondan bir sürü şey duymak istiyorum. Ben susarken, onun bana her şeyi anlatmasını istiyorum. Bu, benim adaletsizliğim. Ondan doğruyu istiyorum ama yine inanmıyorum. İnanmamaya, mutsuz olmaya programlanmış gibiyim. Doğru olduğuna inandığım zaman, kendimi kandırmaktan korkuyorum. Ya yine yalansa? diyorum. Yine inanmıyorum. Böylece doğrulara inanmayarak bile kendimi kandırabiliyorum. Bu, kendime karşı yaptığım en büyük haksızlığım.
Bu benim çıkmazlığım.

Kafam hiç rahat değil.

3 yorum: