20111203

Bazen oturup diyorum ki, ne gerek var acı çekmeye. Konuş, hallet, rahatla. Ne kadar mutlu ne kadar huzurlu. Sonra bu düşüncenin dibine indikçe ne kadar mutsuz ve ne kadar huzursuz olduğuma inandırıyorum kendimi. Eskiden hazırım derdim, ne olursa olsun bunun sonu. İstersem depresyona girip teker teker yolayım saçlarımı, istersem umurumda olmasın ama yine de konuşayım. Şimdi göze alamıyorum galiba, o kadar kırıldım ve yoruldum ki. Bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim ama artık uğraşmaktan yoruldum.

1 yorum:

  1. bazen konuşmakta rahatlatmıyor ki zaten insanı. hep daha fazla anlatmak istiyorsun, hep dahası geliyor arkadan.. diline dökülse de içindekiler bitemiyor bazen. huzursuzluğun, bırakmıyor peşini. malesef işe yaramıyor sadece konuşmak, anlatamıyorsan eğer kendini..

    YanıtlaSil